

D4250

།སྟོན་པ་འགྲོ་ཀུན་ཕན་བྱེད་བློ་ཡི་མིག་ཏུ་ཆོས་མཆོག་བདག་གྱུར་ཅིག་།སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་མཛད་པ་ཚད་མ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ།། །།ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། །།[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་པོ་ ཧ་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ།བོད་སྐད་དུ། གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྟོག་བཅས་བློ་ཡི་གང་གི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་དབེན་པར་རབ་བསྟན་པ། །བློ་མིན་ཕྱི་མིན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་སྒྲོ་བཏགས་གང་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིས། ། འགྲོ་ལ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ་རྣམ་རྒྱལ་མངའ་བ་མ་ལུས་སྐྱོན་བྲལ་བ། །གསུང་མཛད་གང་ཡིན་དེ་ལ་མགོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་སེལ་བ་དེ་འདིར་བཤད། །འདི་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་རུང་བའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྡ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་སྒྲ་དག་གིས་ཇི་ལྟ ཇི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་དག་ལ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འཇུག་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཡུལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་ནི་ཡོད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡང་ཐག་བསྲིངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེའི་འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལ་འདི་དག་གི་དོན་དུ་འདོད་པ་གང་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ཉིད་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་སྒྲ་སྦྱོར་ལ། ། དེ་ལས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ནི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱི་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་སྣང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་ན་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ནི་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ངེས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྣང་གི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
[标题与作者信息]
愿导师成为利益一切众生的智慧之眼中的最胜法。这是由阿阇黎法称所著的《量度论》。由译师比丘智慧贤所译。


[梵文标题]
梵文：Apohanāmaprakaraṇa
藏文：གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ།
汉译：《遮除他者论》
[礼敬偈]
敬礼文殊童子！
敬礼于彼胜者，其以分别智慧本性远离他法，
非心非外非实相，以假立言说，
为众生宣说真实，具胜德离诸过失，
为说法者，我今顶礼，当说此遮除。
[正文]
在此，为了认知能产生所欲果的事物，通过施设名言的语词，如实了知诸事物的本质后，使名言施设者趣入所求。因此，这些并非无有对境。虽有明显性，但遮遣其为所诠事物。实有的相也被远离。正因如此，具相的明显性也不存在，其关联性也不存在。
若问：这些的所诠为何？答曰：分别念的对境即是语词的对象。分别念中显现者即是语词所诠。由此又生起缘取所诠的分别念。因此，由果与近取二者所执持者即是语词的对象。
其中，共相是不存在的。自相虽然存在，但因不随顺分别念显现的随行与遮遣，故非分别念的对境。差别事物若随顺显现的随行与遮遣则为认识对境，若非如此则不然。因此，分别念非实事对境。
也非不定实事，因为分别念能体验外在火等实事的确定生灭。正因如此，现量的执取与不执取是依显现而定，而分别念则依确定而定。因为现量随顺自相的随行与遮遣而显现，但丝毫不作确定。

།དེས་ན་དེའི་སྣང་བའི་དབང་གིས་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ངེས་པའི་དབང་ཁོ་ནས་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་གཟུང་བ་སྣང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་རང་གི་མཚན ཉིད་ཁོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་པའི་གཟུང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན།ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་བརྟགས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་གང་གི་སྣང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་དེ། དེས་ན་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདིར་ཕ་རོལ་གྱི་བསམ་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིའི་གཟུང་བ་དང་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ལ། འདིར་བཤད་པ་གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ངེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པས འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་དང་འདྲེས་པ་ཡིན་ལ། སྒྲ་དང་འདྲེས་པ་དེ་ཡང་གང་བརྡའི་དུས་སུ་སྒྲ་དང་འདྲེས་པར་མཐོང་བའོ། །འབྲེལ་བར་མཐོང་བ་ཡང་གང་ཞིག་སྒྲ་བརྗོད་པ་ལས་སྣང་བའི་དོན་དེ་ ཉིད་ཡིན་ན་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་སྒྲའི་བྱ་བའི་དུས་ན་མི་སྣང་སྟེ།དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གདོན་མི་ཟའོ།

因此，依其显现而有执取与不执取。分别念所取的相并非随顺火等的有无，而是确定火等。所以，此唯依确定而有执取与不执取，而非依所取显现的力量。
若问：若分别念的执取作用即是确定，而分别念确定自相也是如此，那么岂不是唯有自相才是分别念所确定的所取？若如此，为何说分别念是以无实分别为对境？答：已说过，若以其显现随顺随行与遮遣的差别事物，即是其对境。分别念的相不随顺外境的有无，故非对境。
此处并非因显现他方的意念而使自相成为分别念的对境，而是因为确定的缘故。如同分别念的执取并非如现量般执取所取相，而是确定；同样，此处并非所取与显现，而是所确定。自相也是所确定，因此说其为所取，此即是说。
此处所说：即使自相不存在，仍生起确定它的分别念，因此分别念并非确定自相。若问：若自相存在，则应为分别念所执取？答：这是不可能的。因为分别念所确定的对象是与语词相混，而与语词相混者即是在施设名言时所见与语词相混者。所见关联也即是从说出语词时所显现的义，而事物的自性在语词作用时并不显现。因此，必定是即使它存在，也非为分别念所确定。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དངོས་པོ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་རྟོགས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ངོ་མཚར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཞེན་པར་སྐྱེས་པ་ན་དངོས་པོ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་དངོས་པོ་ཡོད་ པ་ཉིད་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་མི་འཐད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ མ་ཡིན་ནམ་དེས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པ་འཛིན་པར་བརྗོད་ཅེ་ན།གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་རང་རིག་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་ཞིག་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒྲ་དང་འདྲེས་པའི་དོན་ངེས་པར་བྱེད་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། མ་ངེས་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ངེས་པ་རྣམས་ཀྱི་མ་ ངེས་པ།།དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ཡུལ། །ཞེས་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན། ཅི་འཛིན་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། དེ་ སྟེ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནམ།ཅི་སྟེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན། དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བྱེད་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若问：分别念虽能善解事物确定的自性，却不能确定自相，这岂不是极为稀奇吗？答：此中毫无稀奇。因为分别念于增益的自性——即不存在为自相者——生起执著时，即是了解生起为事物的确定，而非确定彼等事物的存在性。
因此，显示无有确定为自相的分别念是确定无事物，而非确定事物，此中毫无不合理。
若问：所取相岂非是分别念的对境？那为何说执取增益？答：所取相是自证的对境，而非分别念的对境。如是，凡是所确定者即是分别念的对境。所取相非所确定，如何成为分别念的对境？因此，分别念虽确定与语词相混的义，却不分别自身的自性。因为自性是未确定的，而未确定者非是分别念的对境。如是也说：
"诸确定者之未定，
彼云何为彼等境？"
若问：分别念岂非于自身显现的无义增上执著为义？因此，彼应是其对境？答：所谓增上执著是什么？是执取？是作用？是结合？还是增益？其中，分别念如何能执取自身显现的无义为义？如何能作用？因为他者不能成为他者的自性。

།མ་བཟུང་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་བདག་ཉིད་སྦྱོར་ བར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར།སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྔར་རང་གི་སྣང་བ་མྱོང་ནས་ཕྱིས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་སྡོད་པ་ནི་མེད་ན་དེ་ཇི་ལྟར་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཕྱིས་དོན་ གཞན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད།ཅི་སྟེ་རང་གི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ན་ནི་འོ་ན་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་དུས་མཉམ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་པ་དེ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་འདིའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ལ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་དོན་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་མ་ཡིན་ཞིང་། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ དེ་ལས་གཞན་དུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་ཉིད་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་དེ་ལ་རིག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་རྣམ་པར་མ་ཕྱེད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད་ ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ཡིན་པར་ལྷག་པར་ཞེན་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་གང་ཡང་། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནི། །དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་རྣམས་ལ་འབྲེལ། །སྒྲ་ཡི་ཤེས་ལ་ཐ་དད་ལྟར། །དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་གྱུར་ པ།།དེ་ཡང་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་མིན། །དེ་འཁྲུལ་བག་ཆགས་རང་བཞིན་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པ་དང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐ་དད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་བཤད་པར་ལྟའོ། །ཡང་ན་ ནི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་ཉིད་ལ་གཟུགས་བརྙན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་འདྲ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པའི་དོན་དེ་ཡང་གང་ཡིན།ཅི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཡིན་ཞེ་ན། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ།

如何能将未执取的自相与自性相结合？增益也是以经验为前导，而分别念并非先经验自身显现后再增益，因为事物不能停留两个刹那，那么如何能先经验自性后对其他义增益？
若谓自性的经验与增益为义是同时的，如此则正如我们所许：显现的经验与增益同时，由于增益非显现的自性，故无事是分别念的对境。
若问：所说"于自身显现的无义执著为义而趣入"是什么意思？答：这是说增益的自性中不包含所取相的差别。如是，分别念自身不能以知识的自性确定增益的自性，其他分别念也不能。能取相非是执著增益义为我的根基，也非是乐等的自性，而是了知彼为异于此的我执根基与乐等自性。
由于未从增益的自性中分离，故说分别念于无义的所取相增上执著为义，而分别念自身不能增上执著自身的所取相是外在的火。如是也说：
"分别影像系，
彼究竟诸中，
如声知差别，
义影像显现。
彼非义自性，
彼迷习气性。"
所说这一切也应视为承许为一体而说，因为无有将相与增益执著为差别。或者，在如是观点中，说影像是指增益本身，而非所取相。因为对增益确定为外境，故能说似外境的外境影像。
若问：诸分别念所确定的义又是什么？是知识的自性？还是他者？答：都不是。

།མ་ངེས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་ལ། ཤེས་པ་ཉིད་ནི་སྲེག་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་མེ་མ་ཡིན་ཞིང་དེའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་ འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། སྒྲ་དོན་འདི་དང་གཞི་མཐུན་ཉིད། །ཡོད་པ་མིན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར། །གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་བྱ་སྟེ། དངོས་ལ་འདི་ནི་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །འོ་ན་རྣམ་རྟོག་གི་ཡུལ་གྱི་དོན་ངོ་བོ་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། མ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་རྣམ་རྟོག་གི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་འདི་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་ཡོད་པ་ཀུན་དུ་སྟོན་པ་ཉིད གཏན་མེད་པའི་དོན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དང་འདྲ་བར་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་ཀུན་དུ་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པའོ།།ཤེས་པས་མེད་པ་སྟོན་ན་ཇི་ལྟར་ནུས་དེའི་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། མེད་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པོ། །འདི་ ལྟར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཤེས་བྱ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་ནུས་སོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པོ། །ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ ལྟར་འདི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་དཔེ་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་མེད་པའི་དོན་སྟོན་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པོ་ཞེས་དེ་ཙམ་ཞིག་ནི་བརྗོད་པར་ནུས་སོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ ཚད་མ་ནི་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་མེད་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་དང་དཔེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྔོན་པོའི་སྔོན་པོ་ཉིད་འདྲ་བ་མེད་པར་ཡང་རྩོད་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དང་རང་གི་རང་བཞིན་ ཡོད་པའི་རིག་བྱེད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་ལ།ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གསལ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོའི་དཔེར་འགྱུར་བ་ཞེས་པ་དང་འདྲ་བར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དོན་ནི་མེད་དོ། །དཔེས་ནི་དགོས་པ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ལ་ གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་ཆད་མ་ཡིན་ནོ།

不确定性是由经验所成立的。知识本身并非能成立烧烤所立的火，当时外境也不存在。如所说："确定并非真实性，真实性也未如实确定。"同样也说：
"声义此共基，
虽无如何有，
随世俗而说，
实中此不存。"
若问：分别念的境虽无自性，为何显现如具有自性？答：无明本性的分别知识其性质即如是，自身具相而显现，即使完全无义也如有经验的事物般显现为似有。
若问：知识如何能显示无，其明了性又是何种？答：明了无义是由经验成立。如是，明了的自性既非能知亦非所知，因此能确定其为无。分别念的明了性也由经验成立。诸知识的明了性是不共的，因此不能举例说"如此明了，他者亦然"。
分别念自身显示无义是由经验成立，仅能说到这个程度。对此经验无有能损害的量。因此，明了无义是由经验成立且无有譬喻。如青色的青性无可比拟而无诤地得以把握，分别念的明了性亦复如是。
因此，义与自性有的能知由经验成立，因其不共故，无有如"何者为明了事物之喻"般的明了义。譬喻毫无必要。如是，对经验所成立的自性若无能损害者，则不欺诳的经验非是断灭。

།དེ་ལ་རིགས་པའམ་དཔེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མེད་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་དོན་ གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་རིག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཡུལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་པ་ན་བློའི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་སྒྲའི་ བརྗོད་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་སྒྲའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། རང་རིག་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གང་ཡང་ངེས་པ་དེ་ཡིན་ན་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་ཆ་ངེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་རྟོག་གི་ཡུལ་ངེས་པར་བྱས་པ་མེ་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས པར་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བློའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན། རྟོག་གེ་རིག་པ་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ལས་གཞན་སེལ་བ་སྒྲའི་དོན་དུ་བརྟགས་ནས་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡང་སྒྲའི་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཤེས་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་བརྙན་ རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཡང་སྒྲའི་བརྗོད་བྱར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།ཤེས་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲའི་བརྗོད་བྱར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་དང་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་སློབ་དཔོན་ གྱིས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱས་པས་དེ་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲའི་དོན་ཡིན་མོད་དེ་ངེས་ན་ཡང་མེ་ཉིད་ཆུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་འདོགས་པ་ནི་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་ལྡོག་པ་རྟོགས་ པར་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཅིག་ངེས་པར་མ་བྱས་པ་ནི་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་གཞན་སེལ་བའི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་གིའོ།

我来为您直译这段藏文：
对此有何理由或譬喻可用？正因为此，由于能明了无义且由经验成立，故承许分别念为无明自性，因为明了无义本身即是无明的真实性。
因此，如是由诸分别念所确定的境非所取相之本性，且当证成为无自相之自性本质时，有些人所了知的"心之影像即是语言所诠"这一点是明显的。凡是分别念之境即是语言之境，而非自证之境。任何分别念之境若是确定，则所取相非确定，因为无有经验到知识之分的确定。凡是确定者即是确定为外境，而非所取相。
因此，自身现量境之所取相非是语言之义，而是承许分别念之境所确定的火等增益为诸语言所诠之事。因此如是为心之影像，某些因明学者基于某些理由推测遣余为语言之义，而执著无分别之境亦为语言之义。由于[影像]与知识无别，虽是自相，如何能被遍计为语言所诠？与知识无别者如何能被遍计为语言所诠？如说："与知不异者，如何随异义？"等，此等为阿阇黎所遮止的所诠。
若谓由分别念确定增益之自性即是语言之义，则虽是遮遣自性之语言义，当确定时，由于火即非水，施设他者是由确定一者之力而确定，并非是对他者已了知遮遣。因为若未确定一者，则不应理解从他遮遣。因此，若增益是语言之义，则应成立遮的方式，而非遣余之义，此是某些人的观点。

།འདི་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་སྲེག་པའི་དོན་བྱེད་ པར་བཟོད་པ་མཐོང་བ་ཅི་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྣང་བར་བྱེད་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་དམ་མེད་ཅེས་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཉེ་བ་ལ་མི་ལྟོས་ཤིང་དེ་དག་དང་འབྲེལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ གྱི་མེ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ།མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་པའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ཡང་མི་ལྟོས་ཏེ། མཐོང་བ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་མེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡང་དངོས་པོ་མི་ འཁྲུལ་པ་དང་།དངོས་པོ་མེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་མི་ལྟོས་པ་དང་། དེ་དག་དང་གཞི་མཐུན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཆུ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་པ་ཉིད་ལ་མི་ལྟོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆུ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་ན་ཡང་ལྟོས་པ་དང་འབྲེལ་པར་མི་ འགྱུར་རོ།།ཤིང་ཞེས་རྟོགས་པ་ལ་ནི་ཅི་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་། གཅིག་དང་འབྲེལ་བ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་ཐུན་མོང་བ་གཉིས་ཀ་དང་འབྲེལ་པར་རུང་བའི་དོན་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་འདི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་འོངས་པ་ཡིན་གྱི།ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བའི་ཕྱི་རོལ་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་འདི་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པར་མ་ མཐོང་ངོ་།།གང་གི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དང་འདྲ་བར་སྣང་བ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པ། མེད་པར་དགག་པའི་རང་བཞིན་དང་ཤིང་གི་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་ པར་རྟོག་པས་ནི་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ལ་རེག་པའམ་སྒྲུབ་པ་དང་འདྲ་བར་སྒྲོ་བཏགས་ནི་མི་ནུས་ཀྱི།འོན་ཀྱང་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཤིང་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྱི་རོལ་ དང་མི་མཐུན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་བའི་ཤིང་ནི་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཕྱི་རོལ་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།

对此，如果分别念将外境的烧等功能所见如何显现增益为外境之火，则将如外境般确定，而不依赖于"胜义无"等无实分别念，也不与彼等相关联。因为外境之火不依赖于有实，因为所见之自性本身即是有实事物的本质。也不依赖于无实，因为彼所见之自性与无相违。
如是，与所见相似的增益，由于不错乱于实事且与无实相违，故不依赖于彼等，且不会经验到与彼等共基。如同了知"有水"时不依赖于有性与无性，同样，领悟"有水"时也不会有依赖和关联。
而在领悟"树"时，则有"是有还是无"这样对有实、无实的依赖，以及与一者的关联。因此，分别念确定适合与遮遣、否定二者共同关联的义，此义来自经验，而非外境事物不共的成立自性之义。
因此，此由分别念增益的与二者共同的外境不相顺的[义]，未见其以成立方式增益。因为不是如外境般显现的成立自性之增益。因此，于所见树等上，有无非树之无遮自性，也有树之有性的成立自性。
对此，分别念既不能触及成立自性，也不能如成立般增益，然而仅仅是增益以无非树为差别、以无非树为究竟的树而已。正因如此，分别念虽对不同于外境者增益，却显现如外境一般。
有实与无实共同的树于外境中并不存在，而分别念则显示二者之共同。因此确定为与外境不相顺。

།གཅིག་ལ་ ནི་གཅིག་མེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱི་རོལ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་ནི་མཐོང་བའི་མེ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་མཐོང་བ་དང་བརྟགས་པ་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པར་རྟོགས་ ཀྱང་མཐོང་བ་དང་བརྟགས་པའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཉིད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡུལ་མཐོང་བའི་མེ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་མཐོང་བའི་མེའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེ་ན། ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་གོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྣང་ བའི་མེའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་རང་བཞིན་ལྷག་པར་ངེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པར་ངེས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་དག་སྒྲ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་དངོས་པོའི་ཆ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་རྣམ་རྟོག་ཀྱང་དེ་ བཞིན་ནོ་ཟེར་བ་དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་དྲི་བར་བྱ་སྟེ།ཅི་འདྲ་བ་མཐོང་བ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་འཛིན་ན་ནི་ཆའི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཟུང་ལ། གཞན་འདྲ་བར་རྟོག་ན་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་དངོས་པོ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ལས་ལྡོག་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་མ་ མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྲུབ་པོ།།དེའི་མཐར་ཐུག་པའི་རང་བཞིན་གཟུང་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲོ་བཏགས་པའི་དོན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤིང་མ་བཟུང་ན་དེའི་ མཐར་ཐུག་པའི་ཤིང་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་ཡང་གཟུང་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན།བདེན་ན་འོན་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་ཤིང་ཤིང་གི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ཀྱང་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ངེས་པར་བྱ་ བའི་ཕྱི་རོལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་འདི་ཤིང་ངོ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་སུ་ཕྱི་རོལ་གྱི། ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་བཟུང་ན་དེ་ངེས་པར་ གཞན་གྱིས་སྟོང་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགོག་པའི་ཚེ་ན་རྟག་པ་ཉིད་སྒྲ་དང་གཞི་མཐུན་པར་རྟོགས་ལ། གཞི་མཐུན་པ་ཡང་གཅིག་ལ་བརྗོད་དོ།

于一者，外境中存在一者无之事物，且增益为其差别，因此显示增益之外境。因此，虽然现在了知"不分别所见之火"这样区分所见与分别，但仍将所见与分别的对境合为一体。因为合为一体，故确定无分别境界中所见之火。
若问："为何增益具有所见火之自性？"则是由分别念执著显现火之自性为境，而非其他。因此，虽从确定以无非树为究竟之自性而确定为与外境不相顺，但仍是确定外境。
又有人说："声音趣入各别确定事物之分，分别念亦如是。"对此应当询问：若执取如所见般相似者，则丝毫未取分的差别；若分别为异相似，则增益将成为非确定事物。
即便未见以离一为究竟之外境，然而只要有无非树，外境即成立。若执取其究竟自性，则将确定外境之自性，因为增益义具有外境无非树之差别。
若问："若未执取外境之树，其究竟之无非树亦将不能执取否？"诚然如此，然而增益之树虽非树之本质，却增益以无非树为究竟。因此，确定增益之无非树的了解确定外境。
于具无非树差别之增益，确定"此是树"即为外境性，此即是确定外境义，而非直接了知外境之无非树。因为若未执取外境义，则不能了知彼确定为离他性空。
如是，当遮遣"声是常"时，了知常性与声音共基，共基亦说于一。

།དངོས་པོ་གང་ཞིག་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་དེ་མ་བཟློག་པར་ནི་ཅིག་ཤོས་བཟློག་པར་མི་ནུས་ན། སྒྲ་གནས་ཀྱང་གཞི་མཐུན་པའི་རྟག་པ་ཉིད་འགོག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དང་མི་འདྲ་བ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་འབྲེལ་བར་རུང་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཞན་བཀག་ཀྱང་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་མཐར་ཐུག་པའི རང་བཞིན་ཁོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ངེས་པར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་དགག་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་དང་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དེའི་ཚེ་སྒྲོ་ བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་དགག་པ་མི་རིགས་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དང་བློ་དང་རྣམ་པ་ དང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ཡང་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ནི་སྒྲོ་བཏགས་གང་ཞིག་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྦྲུལ་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པའི་ཤེས་པ་ཐག་པའི་རྫས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྲུལ་གྱི་བློ་ དང་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང་།སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་སྦྲུལ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་སྦྲུལ་གང་ཞིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྲུལ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པར་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ཞིག་དངོས་པོ་དང་ དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་དུ་ཞེན་པས་ངེས་པར་འཛིན་པ་དེ་ནི་གཅིག་ལས་ལྡོག་པ་ངེས་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུམ་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པས་བུམ་པ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་ན་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་གི་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །གཏན་ཚིགས་འདི་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་གི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི ཕྱིར་རོ།།སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུན་མོང་དུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ལྷུར་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

若某事物与某物同时所见，未遮遣彼者则不能遮遣另一者，声虽存在但遮遣共基之常性。因此确定与外境不相似，故了知可与有事及无事相联系。
虽遮遣共基之其他法，但因未遮遣，故分别念唯确定以离他为究竟之自性。
若问："否定认识非关于外境，因其不显现。亦非关于心识与所取相，因彼二者是所经验性。亦非关于增益，因彼时不能遮遣所执增益之自性。"
如是，肯定认识亦非关于外境，因不显现。若问："心识等由于于有法无错乱，此遮遣岂非不应理？"诚然，于外境、心识、行相及增益皆非遮遣与肯定分别。
肯定与否定是与某增益被确定为外境性者相联系，譬如蛇之肯定与否定认识非关于绳之实体，因不显现。亦非关于蛇之心识、所取行相及增益之蛇，因彼等于自性存在无错乱故。然而，增益之蛇被确定为外境蛇性者，即如肯定与否定之确定。
若以有事无事共同执著而确定执取者，即专注确定离一，譬如了知非瓶而确定执取非瓶时，以"是有耶无耶"而共同确定执取有事无事。一切分别念亦共同确定执取有事无事之自性。
此因不是不成立，因为由经验证成分别念是二者共同自性之所缘。如前所说方式共同执取之理由即是专注确定离一性，彼非无因，且不见其他理由故。

།དེ་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་ན་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མེད་ པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ན་ཐུན་མོང་དུ་འཛིན་པ་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པོ།།གཞན་ཡང་མི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་སྟོན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྱི་རོལ་འདྲ་བ་ཀུན་དུ་སྟོན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ ཏེ།དེ་གཉིས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་གཞན་ལས་ལྡོག་པར་ཞེན་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྱི་རོལ་འདྲ་བར་ཀུན་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཤིན་ཏུ་མི་འདྲ་བ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ལས་བཟློག་པས་བྱས་པའི་འདྲ་བར་འཛིན་པ་ ལྷུར་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྣམ་བུ་བུམ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་མི་འདྲ་ཡང་ཤིང་མ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ན་འདི་ཡང་ཤིང་མ་ཡིན་ན་འདི་ཡང་ཤིང་མ་ཡིན་ཞེས་ཡིན་ན་བུམ་པ་དང་འདྲ་བར་ངེས་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་ཕྱི་རོལ་དང་ཤིན་ཏུ་ མི་མཐུན་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཕྱི་རོལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་འཛིན་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡང་མེད་དེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ནི་འཛིན་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དུ་འཛིན་པ་ཉིད་ལྡོག་པ་ན་གཞན་ལས་ལྡོག་པས་བྱས་པས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་བ་གྲུབ་པོ།།གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བས་ནི་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཤུགས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་སྨྲས་པར་གྱུར་ན་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་གཅིག་པ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་དེ་ཅིག་ཤོག་ལས་ལྡོག་པར་མ་རྟོགས་ན་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ངེས་པར་རྣམ་ པར་བརྟག་མི་ནུས་ཏེ།ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་དེར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་ནས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ལ་དེར་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟའོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ནི་བུམ་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་བུམ་པ་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ།

若趋入相违品，则无具理由之差别作用，因此由遍摄者不可得，从相违品返回时，共同执取住于以一返回为究竟，故遍摄成立。
复次，显示非真实自性之分别念如何能普遍显示似外境？因彼二者极不相顺故。是故，执著其自性离他返回时，分别念即成普遍显示似外境。
若执取极不相似者之自性，则专注于由离他所作之相似执取。譬如，毛毯虽与瓶极不相似，然当确定了知为非木之差别时，谓"此亦非木，彼亦非木"，即如是确定了知与瓶相似。如是，分别念之义虽与外境极不相顺，亦确定了知为外境。
分别念确定外境亦由经验成立。执取无事为外境非无理由，且无他因，如前所说。是故，执取离他时，因无具理由之遍摄作用，当外境执取性返回时，由离他所作之外境性执取安住，故遍摄成立。
复次，若说"以成立方式所分别是义"者，即明显说分别念以离他返回间接确定，此非应理。因为若于一性成立了知之时未了知从另一返回，则不能确定分别成立方式之义，因若于另一自性有疑，则于所分别亦将有疑故。
亦不能说"后当返回者于彼无疑"。是故，了知空于另一自性之分别念即能了知确定义。若确定了知确定自性者，即是以离他为境，譬如"此唯是瓶"之确定性了知瓶之分别念。

།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ངེས་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་ འཛིན་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པས་ན་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པ་ཉིད་ལ་གནས་པས་ན་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཐུན་མོང་དུ་འཛིན་པ་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་འཛིན་པ་དང་། ངེས་པར་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ལྡོག་པ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པར་བལྟའོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གཞན་ལས་ལྡོག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ན། ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་། ལྡོག་མཚམས་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ལྡོག་པ་དེ་གསུམ་ཀ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་མཆོད་སྦྱིན་ལས་ལྡོག་པར་ འཛིན་པ་ན་གསུམ་ཀ་ཡང་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ།།དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་གསུམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་བས་འཛིན་པར་མི་འཐད་ཅིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རང་རིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་ཡང་རྟག་པར་མི་འཐད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པར་མི་ནུས་སོ། །ཅི་ཞིག་ལྟར་དོན་བྱེད་པར་སྒོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད པ་དང་འབྲེལ་བར་རུང་བ་དང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དང་ངེས་པ་ལྟ་བུར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་ལྡོག་པ་གཙོར་གྱུར་པའི་དོན་སྒྲོ་བཏགས་ན་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པར་བཟུང་བའི་ཤིང་གི་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས་ལྡོག་ པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པར་རིག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཅིག་ཤོས་ལྡོག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་རྟོགས་ན་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། ཕྱི་རོལ་དང་ཤིན་ཏུ་མི་འདྲ་བ་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཕྱིར་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པར་རུང་བ་དང་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང་དོན་བྱེད་པར་བཟོད་པའི་རང་བཞིན་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱའོ།

如是，一切分别念皆由经验成立为确定性执取。此处，如前所说之确定执取非无理由，且其他理由亦不应理，故因无具理由之遍摄作用，确定执取从相违品返回时，住于具返回之执取，故为遍摄。
有事与无事之共同执取、外境执取及确定执取，即唯是返回执取，是故应视为遍摄作用。
若是从他事增益返回，则其返回、返回界限及返回理由此三者皆应为分别念所了知，譬如执取提婆蒂从耶若蒂返回时皆执取三者。因无事故，如上所说三者为分别念执取不应理，亦非经验。非经验自性之自证分别念亦不应常有。
是故，若问"云何成为增益离他自性"？分别念因是无明自性故，不能执取自相。如何增益作用义者，因增益有无、相属性、外境性及确定性等，故增益为以离他为究竟。
如是，若增益以返回为主之义，则因执取树从非树返回之树性确定从有无返回故，了知依待有无。如是，若了知以另一返回为究竟性即为确定执取，如是若了知离他返回，则虽与外境极不相似，执取为外境亦应理。
是故，若增益离他自性，则应确定为执著似外境之有无、相属性、确定执取及堪能作用之自性。

།གལ་ཏེ་བདག་གིས་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ ཞེན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དཔེར་ན་སྤྱི་དང་ལྡན་པའི་དོན་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསལ་བ་དང་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྟོགས་པ་མེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་སྤྱིའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གསལ་བ་མཐོང་བར་ཕ་རོལ་གྱིས་ བརྟགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པར་རུང་བ་དང་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང་།ཕྱི་རོལ་དང་འདྲ་བར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ལས་ལྡོག་པར་སྒྲོ་བཏགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བདག་ཉིད་ནི་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ནི་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་ངེས་པར་གསུམ་ཆར་བརྟག་པར་འགྱུར་བ་ལྡོག་པ་དང་ལྡོག་མཚམས་དང་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་ཐ་དད་དུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་བྱེད་པར་རྣམ་པར་ རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་ལས་ལྡོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཤུགས་ཀྱིས་ལྡོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གསུམ་དུ་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དོན་གཅིག་བྱེད་པས་གཞན་དེ་མི་བྱེད་པ་དག་ལས་ལྡོག་པར་བརྟག་པར་བྱས་པ་ཡིན་ན། གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་བྱེད་པར་གཟུང་བར་འགྱུར་ན། སྔར་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་གོ་མཐོང་བའི་དེ་མ་ཐག་པའི་ཞེན་པས་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དངོས་པོ་གཞན་ལས་ལྡོག་པར་འཛིན་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན། གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པས་ན་རྣམ་པར རྟོག་པས་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།དེའི་ཚེ་ནི་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡིན། གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་པོ་སྣང་བའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་སྣང་བ་ལ་མཐོང་བ་ དེ་བྱེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མཐོང་བ་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལྡོག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ཡང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐོང་བ་དེ་བྱེད་པས་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལྡོག་པར་ངེས་པ་ན་ མཐོང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་དང་ཡང་མཚུངས་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན།ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཚུངས་པ་ཅུང་ཞིག་རྣམས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོགས་པ་ནི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། བྱེ་བྲག་རྣམས་སོ་སོར་ཐ་དད་པ་ལ་མཐོང་བ་ཐ་དད་པ་ ཡིན་ནོ།

若问："难道在了知'我从他返回'时，不是无执著于能了知吗？"
譬如，虽无见到"见具共相之义"这样的明显性以及经验共相、差别、差别者事物的了知，然而依靠差别者的了知，他方推测见到共相差别者之明显性。如是，因为增益有无、相属性、确定执取及似外境等于他处不应理，故说"增益从他返回"，而非确定分别念自身即是了知具返回。
因此，当分别"此具返回"时，必然观察返回、返回界限及返回理由三者，但不应分别观察为相异。此处，以不与他混杂之自性作用的分别即是以势力了知从他返回，故说无有成为三种了知之过失。
若观察事物由作一义而从不作彼等他者返回，则当见到果时即应执取彼作用，然则于先前未见之事物，以见到牛后刹那执著，如何执取所见自性从他事返回？因为以作果差别，故分别念显明非彼果者等返回之自性。
若说："彼时全无所见之果。"何以为无所见？因了知者经验见到显现之果后，确定显现能作彼见，故分别念确定显现见从非能作彼见者等返回。
若问："见岂不如事物般相异？因此，由事物见能作彼，从非彼果者等返回确定时，因见有差异故，任何与任何皆不应了知为相等，然而分别念却了知树等之少许相等自性？"
答：诚然，于诸差别各自差异时，见即有差异。

།མཐོང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ངེས་པར་བྱེད་པས་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཞེན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་གཅིག་བྱེད་པའི་གསལ་བ་རྣམས་འབྲས་བུ་དེ་མི་བྱེད་པ་དག་ལས་ལྡོག་པ་རང་བཞིན་མཚུངས་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་ཐ་ དད་པ་གཅིག་བྱེད་པར་ངེས་པར་བཟུང་ནས་དེ་མི་བྱེད་པ་དག་ལས་ལྡོག་པས་ཐ་མི་དད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱང་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ངེས་པར་གཟུང་བ་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར་དགོས་ན།ཇི་ལྟར་གསལ་ བ་རྣམས་འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་མཐོང་ན་ནི་མེད་དོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བའི་རྟོག་པ་ཉིད་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་མཐོང་བས་ན་འབྲས་བུ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ ནི་མི་ནུས་ཏེ།ཇི་ལྟར་གསལ་བ་རྣམས་དང་། མཐོང་བ་རྣམས་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་དད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་རྒྱུ་མཚན་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ན་ཡང་། ཐ་མི་དད་ པར་གཞག་པའི་རྒྱུ་མཚན་འབྲས་བུ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་རེ་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡོད་པ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པར་ངེས་པར་བྱ་བ་ ཡིན་ལ།དེ་ལས་ནི་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རེག་པར་མི་ནུས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་གཟུང་བར་ནུས་ པ་ཡིན་ན།བདག་ཉིད་ནི་དེས་ངེས་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་བས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་བཟུང་བར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

见到后刹那所生的决定作者，则无差异地执著。因此，了知作一见之诸明显性从不作彼果者等返回的自性相等。
若问："分别念如何确定执取明显性差异作一，从不作彼者等返回而无差异地决定，如是诸见亦应由一果性从非彼果者等返回确定执取时成为无差异决定，然而如诸明显性果无差异，于诸见中却全无少许无差异之果可见？"
若说："那么，由见力所生分别念即是见果，见已何需他果？"
此不应理。如诸明显性与诸见有差异，如是由见力所生诸分别念亦有差异。因此，彼等之一性亦须依止他因果，而彼若有差异，则需随顺建立无差异之因果他者，故成无穷。
复次，首先应了知分别念智为一，由具彼一果故，诸见应决定为无差异，由彼则应成就具见一果之明显性为一。其中诸分别念不能触及一性之彼分别念。因为若能以分别念执取所决定者，然自身非彼所决定。以他分别念亦不能无差异地执取诸由见所生之分别念。

།གང་གི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ན་མཐོང་བའི་ཡུལ་གསལ་བ་དང་ མཐོང་བ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པར་བཟུང་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གསལ་བ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ནི་མཐོང་བ་རྣམས་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ ཀྱང་མཐོང་བའི་ཡུལ་དང་མཐོང་བ་རྣམས་ནི་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བའི་ངེས་པས་དུས་གཅིག་ཁོ་ནར་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་ཏེ།དེས་ན་ཞེན་པ་གཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཐ་དད་མེད་པར་འཛིན་ལ་མཐོང་བ་གཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་གསལ་བ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ཡིན་ཞེས་ ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད།གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ཆུ་འཛིན་པར་ནུས་པ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་རྣམས་མཐོང་བར་བྱེད་པའམ་མཐོང་བར་ཞེན་པར་བྱེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ན། དེ་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་རྣམས་མཐོང་བར་བྱེད་པ་དང་། མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན།བཤད་པ་འདིའི་ལན་ཉོན་ཅིག་དོན་མཐོང་བའི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མི་བརྗོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཐ་མི་དད་པས་སོ། །འདི་ལྟར་ཤིང་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་གཅིག་གིས་དོན་ཅི་འདྲ་བ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་འདྲ་བར་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤིང་མཐོང་བས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དོན་མཚུངས་པར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དེ་རྣམས་ལ།བདག་གིས་ནི་ཤེས་པ་འདི་དང་མཚུངས་པར་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་ པའི་བྱ་བ་ནི་མེད་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཐ་མི་དད་པར་བརྗོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་ལ་ཞེན་པའི་དོན་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེན་པར་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར་ རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེན་པར་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར་སྔོན་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཞེན་པ་གཅིག་གི་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ངོ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མི་དད་པར་བརྟགས་དོན་དེ་ཡང་མཐོང་བ་དེའི་ རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ།མཐོང་བའི་དོན་ཡང་ལྟ་བའི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་དང་ལྟ་བ་ཐ་དད་མེད་པར་འཛིན་ཏོ།

因为在见之刹那所生分别念生起时，即了知见境明显性与诸见无差异。因此，虽执取从见所生诸分别念无差异，何需他分别念？然而，执著诸明显性为一，并非以执著诸见差异为前行，而是见境与诸见由见力所生决定于一时即了知无差异。
因此，何故说由作一执著故执取见无差异，而见作一性即是执著诸明显性为一？
复次，如同瓶能持水，于了知诸明显性作见或作执见皆无有，则如何说诸明显性作见及诸见亦由作分别念性而了知为一性？
请听此说之答：具见力因缘之诸分别念，非由果无差异说无差异，而是由境无差异故。如是，由见树所生一分别念，如何增益义相，他者亦复如是，故由见树所作诸分别念执著义相等。
于彼等虽无"我以此智同等遍断义"之执取作用，然由彼等于所显示义无差异执著故，仅说彼等之境无差异而已。其中执著义无差异性，而彼无差异所执亦由彼自执著，故不应由他分别念决定彼等为一。
因为由彼等自执著故，生起随行一执著相之"先前所见即是此"之识别。彼所思维无差异义亦是增益为彼见之自性，而见义即是见境性。故由增益自性执取见与见境无差异。

།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་དོན་གྱིས་གསལ་བ་རྣམས་བསྲེས་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་གཅིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ གཅིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་བརྗོད།འདི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གསལ་བ་དེ་དག་ལ་མཚུངས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། མཐོང་བའི་ཡུལ་ཡང་མཐོང་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ཐ་མི་དད་བར་བཟུང་བ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་གཞན་ཡང་འབྲེལ་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ཐ་མི་དད་པ་འཛིན་པའི་རིམ་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རིམ་གྱིས་ཐ་མི་དད་པར་ འཛིན་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེ་བྱེད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ལ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་ ནི་ཁོ་བོ་ཅག་མི་སྨྲའོ།།འོན་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་ན་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་དང་མཐོང་བའི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་དོན་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་མཐོང་བ་གཅིག་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཐ་མི་དད་པས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་མཐོང་ བ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་ལས་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་མཚུངས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཐ་ མི་དད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ།།མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཡང་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་མཐོང་བ་དང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཐ་མི་ དད་པ་ཡིན་ལ།སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པར་ངེས་པ་ཡང་མཚུངས་པར་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་རྣམ་པ་དང་མཐོང་བ་རྣམས་མཚུངས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

若如是，则由增益义混合诸明显性，而非因作一见。为何说非因作一见？如是，由见境性于彼等明显性了知相等，而见境即是作见性，非他。执取见无差异亦仅由增益自性无差异，非由其他果相关故。
因此，此无差异执取次第全无。诸分别念执取增益自性即是执取见为一。故已遣除所说"次第执取无差异及由彼分别念或他分别念应执取诸分别念为一"此二者。
我等不说"了知果为果时，分别念于作彼之自相等执为一"。然而，见与所经验果相关时，仅是执著无差异而已。如何由分别念增益自性于见与见境作分别时了知无差异，此已说讫。
虽如是，执著义为一之果一即是见一，由果见无差异亦令自相诸聚决定为一。若谓"决定了知为一之果非执取见为一，而是由一增益自性"者，诚然。彼无差异自性增益即是诸现相等分别念之趣入，否则一切分别念将成增益无差异。
相等行相亦以见为因，故由具相等了知果性决定诸见无差异。当唯由增益自性一切见与显现无差异，而增益自性无差异决定亦由现相等力时，故由果自性增益为一之智说诸明显相与诸见相等。

།རྣམ་པ་མཚུངས་པའི་ཤེས་ པ་ལྔ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་གསལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྤྱི་མེད་ཀྱང་གསལ་བ་གཅིག་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ལ་བརྡ་བྱས་པ་ནས་དེ་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་འདིས་ཆུ་འཛིན་པ་ ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ།།གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ལས་ལྡོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱིས་གཞན་ལས་བཟློག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་གཞན་མེད་པར་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་རེག་པས་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དགག་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་གྱི།མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མེད་པ་དགག་པ་སྒྲོ་འདོགས་པར་རྟོགས་པ་ན་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེད་པར་དགག་པ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ སྟོང་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ།སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ཡང་མེད་པར་དགག་པ་ཉིད་བཞེད་པར་གདོན་མི་ཟའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་མེད་ པའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་ན་ཅི་འདྲ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་ངེས་པར་སྟོན་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན།སྨྲས་པ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ལས་ནི་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ལས་ནི་མེད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ རྒྱུ་མཚན་བག་ཆགས་གཉིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་མེད་པ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་དང་། རྟག་པའི་དངོས་པོ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། དེ་དག་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་སྟེ་བག་ཆགས་གཉིས་དང་ནི་འབྲེལ་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ཡོད་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་།མེད་པ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་དང་ཡོད་པ་སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་། མེད་པ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉེ་བར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་ལས་ བཟློག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་པོ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཁོ་ན་སྟེ།འདི་ལྟར་ཆུ་ཉིད་ལ་འདི་ནི་ཆུའོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆུ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དོ། །གང་ཞིག་སྨིག་རྒྱུ་ལ་འདི་ནི་ཆུའོ་ཞེས་ངེས་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཆུ་དང་སྨིག་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ མཐོང་བ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ།

相似行相的五种识唯由自性而无明显性之功能差别。正因如此，虽无共相，但从见到一个明显性而生起的分别念所显现的义上作标记，即成为如是分别念一切因上之标记。以此方式，于持水等无差异诸果亦应了知。
当由分别念增益异于他时，由外境了知异于他，尔时由遮遣无他事即触及事物，因了知事物故，趋向于遮遣声与分别念，而非趋入非遮。因此，了知增益遮遣无时，由执著无差异而决定外境之遮遣无。
故外境之异品空性由分别念决定，而增益之异品空性是所取。因此，无疑阿阇黎法称亦许是遮遣无。若问："分别念为无明自性故显示无义，将如何显示而确定显示为所经验？"
答：由所经验习气而决定执取，由无明习气而执取为无。若谓："一切分别念非有因由二种习气，因为生起无有自在等、常有事物及无事之分别念故。"诚然，彼等生起即应观待二种习气之关联。
如是，分别念了知有瓶等与无自在等诸有法，及有青性等与无常性等诸法。其中，有法与有法相之分别念唯以异于彼之自性而见事物为先导。如是，于水性起'此是水'之分别念即依于见水。若于阳焰决定了知'此是水'，则从见水与阳焰自性而生。

།ཡང་གང་ཞིག་ཆུས་དབེན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཆུའོ་ཞེས་སྒྲོ་འདོགས་པ་གཉིས་ཀ་དང་འདྲེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གཉིས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གསུམ་ཡིན་ ནོ།།ཆོས་གཞན་དང་ཡུལ་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཁོ་ནའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་སྔོན་པོའོ་ཞེའམ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་ཙམ་གྱིས་ནི་འདི་ནི་སྔོན་པོའོ་ཞེའམ་ཡང་ན་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ནི་གཅིག་ཁོ་ནའོ།།གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་དབང་ཕྱུག་ལ་དམིགས་པའི་སྣང་བ་དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་ངེས་པར་བསམས་པ་འདི་ནི་མཐོང་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ ལས་ལྡོག་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་ན་དབང་ཕྱུག་ཉིད་དུ་བརྟགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དབང་ཕྱུག་ལྡོག་པར་བརྟགས་པ་ན་ཡང་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་འདྲ་བར་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཡང་ལྡོག་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ནི་ཐ་ན་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་དབང་ཕྱུག་དངོས་པོ་གཞན་དང་འདྲ་བར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་ན་ལྡོག་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་དོ། །སྣང་བ་འགའ་ཞིག་ལ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་ན་ལྡོག་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཟུང་བ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྟག་པ་ཉིད་སྣང་བ་ལས་གཞན་ཡིན་པར་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བུམ་པ་མེད་པར་རྟགས་ པ་ཡང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་རྟོགས་ན་ནི་བུམ་པ་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འབྲེལ་པ་མ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ཉིད་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ནི་ཡོད་པའམ། མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་མེད་པ་ནི་ དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་པོ་ཙམ་མཐོང་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།

又若于无水之处增益"是水"，此与二者相混合的分别念也唯依赖于见到两种自性。因此，如是成为事物的有法分别念有三种。
与其他法、其他境相关的分别念仅是有法的分别念，如"此是青色"或"此名为青色"。仅就法而言，如"此是青色"或"此非青色"。因此，法的分别念唯有一种。
又于非有之有法自在天的所缘显现，也是从见到非其自性等事物而生，因为此确定思维自在天是从所见青等返遮而假立，否则不会假立为自在天性。当假立自在天返遮时，也如同其他返遮自性般假立，因此此分别念也依赖于见返遮事物。
如是，乃至将自在天假立为与其他事物相似的仅仅事物，故以见返遮事物为先导。当于某显现假立为常性时，即由见返遮事物而为分别念所取。
若问："此非即是所经验耶？"诚然，然而并非将常性假立为异于显现，而是即于所见。因此于彼亦有见事物之作用。正因如此，了知无瓶也是以此为先导。
如是，若仅了知返遮，则不能了知瓶，因为未观察关联故。因此，确定瓶性为二者自性，由于是了知有或无，故无瓶是事物之法。当了知"全无所有"时，也有见仅仅事物之作用。

།གལ་ཏེ་བུམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བུམ་པ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་གྱི་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ ལྟ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ལས་ལོག་པར་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བུམ་པ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་བུམ་པ་མཐོང་བའི་བྱ་བ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ལ། བུམ་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་བུམ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱིས་ཡང་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་བུམ་པ་འགའ་ཞིག་ཅེས་མཐོང་ན་ནི་བུམ་པ་མེད་ན་རྟག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ནི་བུམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་ལ་རག་ན། ཅི་དབང་ཕྱུག་མེད་དོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དབང་ཕྱུག་མཐོང་བའི་བྱེད་པ་ ཡོད་དམ་ཞེ་ན།མེད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དབང་ཕྱུག་རྟོག་པ་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དབང་ཕྱུག་གི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་ཆར་གྱི་སྣང་བ་ཡང་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ལ། ལོག་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལས་ནི་རང་གི་རྣམ་པ་དང་མཐུན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དོན་འདི་ནི་གཏན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཞན་ལས་ལོག་པར རྟོག་པ་ན་ཡང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་གཞན་ལས་ལྡོག་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་མ་འདྲེས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་རོལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱེད་པས་ཁྱབ་པར་འགྱུར་གྱི། དངོས་པོའི་ཆ་ལ་ཡང་རེག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ཡང་དངོས་པོ་ མེད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གང་གཟུང་བ་དང་གང་ཡང་ཞེན་པར་བྱས་པ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། །ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །གནས་དང་གནས་མིན་རྟོག་པའང་མེད། །སྤྱི་ཡི་བློ་ཡང་ བསླད་པ་ཡིན།།དེས་ན་སུན་དབྱུང་བ་ཡང་མེད། །ཅེས་བཤད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲའི་དོན་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཉིད་དེ། སྒྲ་དོན་འདི་དང་གཞི་མཐུན་ཉིད། །ཡོད་པ་མིན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར། །གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་བྱ་སྟེ། །དངོས་ལ་འདི་ནི་ མི་སྲིད་དོ།།ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

若问："瓶的分别念是以见瓶为先导，而非了知无的认识"，即便如此，从有中确定返遮者，正因与瓶不同故为返遮。因此，说有见瓶之作用，而于无瓶分别念中确实有其他以瓶自性为空的自相之作用。若见某瓶，则于无瓶时不能了知，因为不能成立。
若于无瓶分别念中需要有经验瓶的作者，那么于"自在天不存在"的分别念中是否也有见自在天之作用？答曰：无。
若问："那么如何？"如同思维自在天是以见相似事物为先导，同样，无的分别念也因为是自在天法的分别念，故以见相似事物为先导。
因此，四种分别念的显现皆从见相似事物而生，而由颠倒执取的认识则随自相增益。故此分别念所增益的义完全不存在。当了知其异于他时，因相似故，于外境也了知异于他。
因此，以不混杂他性的方式，外境也为分别念作用所遍，而于事物之分则不触及。故外境也是无事物性作为分别念的对境。
因此，所取与所执二者皆是异于他的返遮，而非事物。所以说："由返遮无自性故，处非处分别亦无，普遍智亦是迷乱，故亦无能破。"
分别念之义即是声义。故声义胜义中实无，如说："声义与此共基性，虽非有然如共许，当说为所诠，于实事中此不可能。"

།སྒྲོ་བཏགས་དེ་རྟོགས་པ་ན་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་ཕྱི་རོལ་ཡང་སྒྲའི་དོན་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཡི་ངོ་བོར་སྒྲོ་བཏགས་པ། །རྟོགས་པས་གཞན་བཟློག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །སྒྲ་དོན་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་ཅེས། །བརྗོད་ པ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད།།ཅེས་བཤད་དོ། །སྒྲ་སྦྱོར་བའི་དུས་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་གཞན་སེལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ངེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བརྗོད་བྱ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་སེལ་བ་གཅིག་ཉིད་བརྗོད་བྱར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་གཞན་ སེལ་བ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་གཞན་དང་བྲལ་བ་བརྗོད་བྱར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བུམ་པ་དང་སྙིམ་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་གིས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སེལ་བ་གཉིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་རང་བཞིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལོ། །ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལས་ གཞན་པ་ཡོངས་སྤངས་ནས།།འཇུག་འགྱུར་ཞེས་ཀྱང་སྒྲ་བརྗོད་དེ། །དེ་ཡིས་དེ་དག་རྣམས་ལས་འདི། །རྣམ་མི་གཅོད་ན་དེ་ཇི་ལྟར། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་དངོས་སམ་དངོས་ལས་གཞན་སེལ་འགར་ཡང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཤིང་། །བསྟན་བཅོས་རིག་པའི་བློ་ཡིས་ཆེ་བའང་ གང་དུ་ཉམས་འགྱུར་བརྗོད་བྱའི་མཐའ།།སེལ་བ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་ཆོས་མཆོག་བདག་གིས་དགེ་བ་གང་ཐོབ་པ། །དེས་བདག་འགྲོ་འདི་མུན་པ་མཚམས་མེད་རྒྱུན་ནི་གཅོད་པར་བྱེད་གྱུར་ཅིག་།སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་མཛད་པ་གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་རྫོགས་སོ།

当了知彼增益时，即能了知与其相似的外境，因此外境也被假立为声义。如说：
"增益为彼体性时，
由了知能遮他故，
所说即是彼声义，
于此说中无相违。"
在运用语言时，分别念对境之遮他自性也以决定的本性配合为所诠，若非如此，如何能将单一的遮他成为所诠？因此，分别念的对境是遮他，而且配合离他为所诠。如所说："瓶与水瓶等相似者，是用来说明作用等的。"
因此，应说两种遮除：决定的自性和分别念的对境。如说：
"遍舍彼之他者已，
趣入故亦说为声，
若不遮除彼等中，
此者如何能成立？"
若于实事或实事之外遮除皆不能诠说，
以论典智慧所证大性亦于何处衰损之所诠边际，
我法胜以分析遮除所获诸善根，
愿以此断众生无间黑暗相续。
由大师法胜所造《遮他论》圆满。

། །།

当了知所增益的概念时，便能了知与其相似的外境，正因如此，外境也被假立为语言的对象。正如论中所说："当增益为彼体性时，由于通过了知能够遮遣其他，所以凡是语言所诠表的对象即是彼体，在这样的说法中并无矛盾。"
在运用语言的时候，分别心所缘的遮遣他者之自性也是以确定的本性而安立为所诠表的对象，若不是这样的话，单一的遮遣他者又怎么能成为所诠表的对象呢？因此，分别心的对境是遮遣他者，而且是将离开他者的性质配合为所诠表的对象。正如论中所说："比如瓶子和水瓶等相似的事物，是用来说明其作用等的。"
因此，应当说明两种遮遣：一是确定的自性，二是分别心的对境。如论中所说："完全舍弃彼之外的其他事物后而趣入，因此也说为语言，若不能从彼等事物中遮遣此者，那又怎么能成立呢？"
若于实事或实事之外的遮遣皆不能表达，
以论典智慧所证之殊胜性亦于何处衰损之所诠边际，
我法胜通过分析遮遣所获得的一切善根，
愿以此功德断除众生无间黑暗的相续。
此《遮他论》由大师法胜造，至此圆满。



D4251

ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་སྐལ་ལྡན་རྒྱལ་པོ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཁ་ཆེའི་གྲོང་ཁྱེར་དཔེ་མེད་དུ་བསྒྱུར་བའོ།། །།[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པཱ་ར་ལོ་ཀ་སིདྡྷ། བོད་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག འཚལ་ལོ།།ཁ་ཅིག་ནི་སྐྱེ་བའི་སྔ་རོལ་འཆི་བའི་འོག་རོལ་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུན་རྣམ་པར་འཆད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་སྨྲའོ། །དེས་ནི་ཡང་དག་པར་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པར་མ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་དག་ལས་ ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ།།ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དམིགས་བཞིན་པའི་ལུས་དེ་དག་ལས་བསམ་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པའམ། མཐའ་མྱོང་བ་མེད་པའི་རྒྱུན་གནས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་ནི་དང་པོ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་ཐོབ་ནས་ཕྱིས་རྣམ་ཤེས་སྔ་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་དུས་ཅུང་ཟད་ཅིག་རྗེས་སུ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ།།ཡང་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་སྒོ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མའི་བློ་ལས་བུའི་ཤེས་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་མ་གྲུབ་པོ།།འདིའི་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་བསལ་བའི་ཞེན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལུས་ལས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཐོག་མར་གང་སྨྲ་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཁྱོད་ལ་གྲུབ་ པའི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ།ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོའི་གསལ་བ་དག་ཀྱང་སིམ་པ་དང་སིམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཞེན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་སྙམ་དུ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། སྣང་བཞིན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ བདག་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་སིམ་པ་དང་སིམ་པ་མ་ཡིན་པའི་རིག་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚེ་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་བཟུང་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་སིམ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་ འབྲང་བའི་ཤེས་པས་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།

我将为您翻译这段藏文。这是一段关于认识论和心识的哲学论述：
这是由克什米尔班智达噶登嘉波和译师比丘洛丹谢绕在克什米尔无比城市翻译的。

